Ik typ dit bericht echt met hele diepe schaamte, omdat ik echt weken niks van me heb laten horen.

I’m VERY VERY VERY VERY sorry, honeys.

Het gaat de laatste tijd niet zo goed met me. Wegens omstandigheden woon ik op dit moment ergens anders, voor 7 weken. Aankomende week wordt mijn 3e week. Ik zit dus bijna op de helft.

Ik heb altijd al last van frustratie uitingen en woede aanvallen gehad. Dit is een andere kant van mij, een andere Ariane. De laatste weken liep het ontiegelijk uit de hand. Het bleef namelijk niet bij erg grof schelden, maar er kwam ook fysiek geweld aan te pas. Uiteindelijk ben ik dus opgenomen in een inrichting. Inrichting is eigenlijk niet het juiste woord, dit klinkt namelijk als een gekkenhuis. Ik zit op een open afdeling, dit houdt in dat ik gewoon vrij op het terrein mag lopen en in overleg mag ik het terrein verlaten om bijvoorbeeld naar de supermarkt te gaan. In de weekenden mag ik naar huis, van vrijdag half 3 tot zondag half 8 ’s avonds.

Ik wil de plek liever geen inrichting noemen. Ik vind het een heftig woord en het wordt vaak geassocieerd met écht gestoorde mensen. Het probleem is dat ik niet weet hoe ik het anders kan noemen, daarom noem ik het maar ‘de afdeling’.

Op de afdeling krijgen we therapie, zowel in groepsverband (ik zit momenteel met 4 mensen ‘op’ de groep, maandag komt een nieuw iemand) als individueel. Er wordt niet alleen gekeken naar mij als persoon, maar ook naar mijn verleden en naar het gezinsverband. Er vinden verschillende gesprekken plaats, met mij, maar ook met mijn moeder en mijn vader en zijn vriendin. Er wordt ook gekeken naar kenmerken van mijn situatie en hoe ik dan reageer in de stamboom. Meerdere personen in mijn familie (ver weg, zoals de zus van mijn opa) hebben last gehad van de kenmerken die ik vertoon. Hierbij moet je niet denken aan hele heftige kenmerken ofzo, maar denk maar aan dingen zoals het vasthouden aan structuur.

Wegens privacy vertel ik niet op welke locatie ik zit, maar het is niet ver weg van mijn huis. Ik mag ook doordeweeks 1 keer naar mijn paard en op woensdagavond is het bezoekavond.

Ik heb geen tijd om reviews, swatches, foto’s en filmpjes te maken. Dit vind ik erg jammer, maar ik wil jullie zeker niet teleurstellen. Daarom ga ik het onderwerp van deze blog veranderen. Ik ga hier schrijven over mijn leven op de afdeling en hoe het gaat, et cetera.

Vanwege privacy zal ik de namen van de personen op de afdeling niet noemen, of ik geef ze andere namen. Ook de leiding en medewerkers noem ik niet naar hun eigen naam.

Ik hoop dat jullie begrip hebben voor mijn situatie, ik ben niet gek, het is een tijdelijke oplossing en ik word zo geholpen met mijn problemen.

Ik ben overigens vrijwillig opgenomen, daarom kan ik uit de opname stappen wanneer ik wil. Echter doe ik dit niet, omdat je dan de  kans heb dat je gedwongen wordt opgenomen, hierbij heb je weinig vrijheid en intensievere therapie.

Liefs,

Ariane.